Nomenklatuur

De bedoeling van het onderdeel nomenklatuur is de Taekwon-Do beoefenaar vertrouwd te maken met de Koreaanse namen van de meest gebruikte Taekwon-Do technieken. Basis hiervoor behoort te zijn dat de beoefenaar de verschillende Taekwon-Do technieken in de Nederlandse taal kan benoemen en verklaren.

De verschillende landelijke- en wereldorganisaties hanteren een van elkaar verschillende Koreaanse terminologie. Hier is gekozen voor de Koreaanse benamingen, zoals die sinds de introduktie van het taekwon-do in Nederland gebruikt zijn én welke zijn gebaseerd op de door Generaal Choi Hong Hi ontwikkelde Chang-Hun stijl. De taal van de Koreanen wordt tegenwoordig verwant geacht met het Japans en met de Altaïsche talen, waartoe het Turks, Mongools, Mantsjoes en Toengoes behoren. Deze talen tonen een grote overeenkomst in hun gemeenschappelijke structuur.

Rond het begin van onze jaartelling waren er twee taalgroepen in Mantsjoerije en op het Koreaanse schiereiland: de noordelijke Pujo-groep en de zuidelijke Han-groep. In het midden van de 7e eeuw ontstond de Silla dynastie en werd de zuidelijke taal overheersend. De verplaatsing van de zuidelijk gelegen hoofdstad naar het meer midden-noord gelegen Kaesong zorgde in de 10e eeuw voor een verandering. De streektaal van Kaesong werd maatstaf voor het algemeen Koreaans, hetgeen de periode van het Midden-Koreaans wordt genoemd.

Het Koreaanse schrift ontstond in 1443. Koning Sedzjong, de vierde koning van de Ji dynastie, voerde het han’gul in. De juiste klanken ter lering van het volk werden per document in 1446 officiëel vastgelegd. Koning Sedzjong verklaarde dat het Koreaanse volk zijn eigen taal op zijn eigen manier behoorde te gaan schrijven.

Het Koreaanse schrift berust op een doordachte klankleer. In plaats van de Chinese twee-klankentheorie werd uitgegaan van een drie-klankentheorie: begin, midden, einde. Voor de medeklinkers zijn er 16 lettertekens, welke zowel aan het begin als aan het einde van iedere lettergreep staan. De middenklank van de lettergreep is de klinker. Hiervan heeft het Koreaans er 11.

De verplaatsing van de hoofdstad Kaesong naar Seoul heeft voor de huidige taal geen consequenties gehad. Het Midden-Koreaans werd probleemloos voortgezet in het moderne Koreaans. Ofschoon Koreanen soms wel Chinese en/of Japanse karaktertekens kunnen lezen, is de uitspraak geheel verschillend per land. Ook interpretatieverschillen ondergraven een gemeenschappelijke basis steeds verder. Het Koreaans is een eigen taal geworden.